Η μοριακή ιατρική υδρογόνου είναι επί του παρόντος ένα πολύ δημοφιλές θέμα στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Έχει βρεθεί ότι το υδρογόνο είναι αποτελεσματικό για σχεδόν όλες τις ασθένειες που προκαλούνται από οξειδωτική βλάβη στο ανθρώπινο σώμα και έχει επιτύχει δεκάδες επιδράσεις θεραπείας ασθενειών στην κλινική πρακτική.
Η οξείδωση και η αντι-οξείδωση, η οποία διέρχεται από όλη τη ζωή ενός ατόμου, ήταν πάντα μια σημαντική ερευνητική κατεύθυνση στην ιατρική κοινότητα και η ανακάλυψη των βιοϊατρικών επιδράσεων των μορίων υδρογόνου έχει προσελκύσει την προσοχή και την επέκταση της έρευνας ολόκληρης της κοινότητας της ζωής.
Όταν αναφέρουμε το υδρογόνο, πρέπει να αναφέρουμε τις επιλεκτικές αντιοξειδωτικές ιδιότητες του υδρογόνου. Η οξειδωτική βλάβη είναι η κοινή βάση πολλών ασθενειών και η μείωση της οξειδωτικής βλάβης είναι προφανώς μια στρατηγική για τη θεραπεία ασθενειών.
Ωστόσο, ένας μεγάλος αριθμός μελετών στο παρελθόν διαπίστωσε ότι πολλά λεγόμενα αντιοξειδωτικά δεν λειτουργούν αποτελεσματικά.
Η βασική αιτία είναι ότι πολλά αντιοξειδωτικά δεν μπορούν να εξουδετερώσουν επιλεκτικά τις τοξικές ελεύθερες ρίζες, αλλά αντίθετα να καταστρέψουν την ισορροπία οξειδοαναγωγής των κυττάρων.
Ως η μόνη επιλεκτική αντιοξειδωτική ουσία επί του παρόντος, οι ώμοι του υδρογόνου η βαριά ευθύνη της αντι-οξείδωσης. Πιστεύεται ότι η επιλεκτική αντι-οξείδωση του υδρογόνου θα φέρει μεγάλη βοήθεια στην ανθρώπινη υγεία.
1. Ο αντίκτυπος της οξειδοαναγωγής στη ζωή
Για τους ανθρώπους και τους αερόβιους οργανισμούς, το οξυγόνο είναι η βάση των δραστηριοτήτων ζωής. Το οξυγόνο και το αντιδραστικό οξυγόνο είναι επίσης τοξικά μόρια για όλους τους οργανισμούς. Μερικοί επιστήμονες ανέφεραν επίσης ότι οι άνθρωποι σιγά -σιγά δηλητηριάζονται από οξυγόνο.
Ως αναντικατάστατη ουσία του ενεργειακού μεταβολισμού, το οξυγόνο παράγει επίσης επιβλαβείς ελεύθερες ρίζες κατά τη διάρκεια του μεταβολισμού.
Υπάρχουν πέντε κλασικά αντιδραστικά είδη οξυγόνου σε οργανισμούς, δηλαδή ανιόντα υπεροξειδίου, υπεροξείδιο του υδρογόνου, νιτρικό οξείδιο, ελεύθερες ρίζες υδροξυλίου και ανιόντα νιτρώδη.
Το αντιδραστικό οξυγόνο είναι ένα υποπροϊόν του μεταβολισμού ενέργειας σε οργανισμούς μέσω της διαδικασίας οξειδωτικής φωσφορυλίωσης. Οι κανονικοί οργανισμοί έχουν ένα αυτόλογο σύστημα για την καταπολέμηση και την εξουδετέρωση των ελεύθερων ριζών.
Μόλις εμφανιστούν οξειδωτικές βλάβες και ασθένεια, αναπόφευκτα συνοδεύεται από διαταραχή της μεταβολικής ισορροπίας των κυττάρων και την παραγωγή υπερβολικού αντιδραστικού οξυγόνου. Η οξειδωτική βλάβη είναι σχεδόν η αναπόφευκτη αρχή όλων των ασθενειών.
Η βλάβη του οξειδωτικού στρες εμφανίζεται σε ποικίλες παθολογικές καταστάσεις.
Όπως η φλεγμονή, η ισχαιμία/επαναιμάτωση του εμφράγματος του μυοκαρδίου ή του εγκεφαλικού εμφράγματος, της μεταμόσχευσης οργάνων και της διακοπής της χειρουργικής αιμορραγίας. Πολλές χρόνιες ασθένειες όπως ο διαβήτης, η αρτηριοσκλήρωση και η γεροντική άνοια έχουν επίσης τυπικές φλεγμονώδεις αντιδράσεις και βλάβη οξειδωτικού στρες.
2. Δεν πρέπει να αφαιρεθούν όλες οι ελεύθερες ρίζες
Αν και το υπερβολικό οξειδωτικό στρες μπορεί να οδηγήσει σε οξειδωτική βλάβη, τα αντιδραστικά είδη οξυγόνου είναι μόρια με φυσιολογικές λειτουργίες. Η ενδοκυτταρική οξειδοαναγωγική ομοιόσταση είναι μια λεπτή ισορροπία μεταξύ της αντιδραστικής παραγωγής οξυγόνου και των αντιοξειδωτικών συστημάτων.
Ορισμένα αντιδραστικά είδη οξυγόνου είναι μόρια σήματος με φυσιολογικές λειτουργίες και συμμετέχουν στη ρύθμιση διαφόρων κυτταρικών διεργασιών. Πολλές οδούς σηματοδότησης κυττάρων όπως η ινσουλίνη και οι αυξητικοί παράγοντες είναι αδιαχώριστες από τη συμμετοχή αντιδραστικών ειδών οξυγόνου.
Το ίδιο το οξειδωτικό στρες ανήκει επίσης στο φυσιολογικό σήμα για να διαδραματίσει ρυθμιστικό ρόλο. Σε αυτή τη μοριακή ρύθμιση, το SOD και άλλα ενεργά ένζυμα μπορούν να διαδραματίσουν αντιοξειδωτικό ρόλο στο ανθρώπινο σώμα, σταθεροποιώντας την οξειδοαναγωγική ισορροπία του ανθρώπινου σώματος.
Πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι τα υπερβολικά αντιοξειδωτικά αυξάνουν τη θνησιμότητα και τη συχνότητα εμφάνισης του καρκίνου, γεγονός που μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι τα αντιοξειδωτικά παρεμβαίνουν στους απαραίτητους μηχανισμούς άμυνας του σώματος.
Για να αποφευχθούν τέτοιες καταστάσεις, τα ιδανικά αντιοξειδωτικά θα πρέπει να είναι σε θέση να ανακουφίσουν το υπερβολικό οξειδωτικό στρες χωρίς να παρεμβαίνουν στη σταθερότητα του οξειδωτικού στρες στο σώμα.
3. Επιλεκτικό αντιοξειδωτικό αποτέλεσμα του υδρογόνου
Το 2007, ο καθηγητής Shigeo Ohta του Ιατρικού Πανεπιστημίου της Ιαπωνίας δημοσίευσε ένα έγγραφο στη φύση ιατρική, η οποία παρέχει πολύ σαφή στοιχεία, είτε σε κύτταρα είτε σε χημικά διαλύματα.
Το υδρογόνο αντιδρά μόνο με τις ρίζες υδροξυλίου και τις τοξικές ρίζες των ανιτικών ανιόντων, αλλά όχι με υπεροξείδιο του υδρογόνου και ελεύθερες ρίζες οξειδίου του αζώτου. Ο ρόλος του υδρογόνου στην εξουδετέρωση των τοξικών ελεύθερων ριζών είναι το επιλεκτικό αντιοξειδωτικό.
Το αντιδραστικό οξυγόνο είναι η βάση της νόσου, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του αντιδραστικού οξυγόνου έχει σημαντικές φυσιολογικές λειτουργίες. Επομένως, για να ελέγξουμε την οξειδωτική βλάβη, πρέπει να βρούμε αντιοξειδωτικά που μπορούν να εξουδετερώσουν επιλεκτικά τις τοξικές ελεύθερες ρίζες και να διατηρήσουν καλοήθεις ελεύθερες ρίζες με φυσιολογικές λειτουργίες.
Η ιδιότητα του υδρογόνου μειώνοντας επιλεκτικά τις τοξικές ελεύθερες ρίζες πληροί τα χαρακτηριστικά των επιλεκτικών αντιοξειδωτικών που χρειαζόμαστε.